Este blog é unha lembranza e homenaxe ás persoas da nosa familia que sufriron represión ou morte pola súa loita contra o franquismo (fascismo).
Lembranza e homenaxe que queremos facer extensivo nestas páxinas a todos aqueles que foron vítimas deste reximen.
Asinado:
Manuel Fernández Pita e Carmen Fernández Pita
| « | Setembro 2010 | |||||
|---|---|---|---|---|---|---|
| D | L | M | M | X | V | S |
| 1 | 2 | 3 | 4 | |||
| 5 | 6 | 7 | 8 | 9 | 10 | 11 |
| 12 | 13 | 14 | 15 | 16 | 17 | 18 |
| 19 | 20 | 21 | 22 | 23 | 24 | 25 |
| 26 | 27 | 28 | 29 | 30 | ||
Memoria Histórica D.
Blog de Xosé M. Suárez
Los de la sierra
Españois deportados ...
Deseño & Edición: SF
Os responsables do programa de investigación «Nomes e voces», que estuda a represión franquista na Guerra Civil e a ditadura, presentaron onte en Santiago unha macro base de datos que recolle información acerca de cada unha das 14.000 vítimas confirmadas da contenda civil española en Galicia.
A figura de Alejadro Porto Leis, o último alcalde republican que tivo Serantes antes da sua anexión a Ferrol na inmediata posguerra, será recuperada do esquecemento cun documental cuxo rodaxe ultímase estes días en Ferrol.
Morreu asasinado por non renunciar ás súas ideas en plena Guerra Civil xunto a Modesto del Río, labrego de 57 anos e veciño de San Xurxo; Jesús Miño Loureiro, labrego de Mandiá de 38 anos; e Avelino Landeira Maneiros, carpinteiro de Vilar, de 34 anos. O "delito" destes tres traballadores foi axudarlle a esconderse e agora descansan nunha fosa común na praia da Frouxeira. "O segredo dá Frouxeira" é o título deste filme que se estreará o próximo outono.
A asociación Memoria Histórica Democrática de Ferrolterra, polo presente comunicado de prensa, desexa facer constar a súa satisfacción pola decisión do goberno municipal de Narón, de propor ao pleno deste concello, a retirada dos títulos e honras que no seu momento foronlle concedidas ao dictador Francisco Franco.
Co rogo da sua publicación, despídese atentamente:
Enrique Barrera Beitia
(Secretario da Asociación)
En 1937, en plena contienda civil de España contra España, un tribunal militar la condenó a muerte por "roja y revolucionaria" en un proceso "plagado de irregularidades". Estaba embarazada. No hubo clemencia, sólo cárcel. El 31 de octubre, Amada García Rodríguez alumbró a su hijo en el hospital de Caridad de Ferrol. El único varón de tres hermanos. Le llamó Gabriel, como el padre, Gabriel Toimil. Amada sólo viviría 88 días más, lo justo para amamantar brevemente al recién nacido.
El 27 de enero de 1938 moría fusilada contra el muro del castillo de San Felipe, en la bocana de la ría. Cuentan que sostuvo en brazos a su hijo hasta el último minuto. Otros presos se ofrecieron a morir en su lugar. Los mandos fascistas no se ablandaron. Las manos de los verdugos no temblaron al fulminarla contra el paredón. Tenía 27 años.
